Je houdt enorm van fietsen. Je hebt een hele goeie fiets. Maar echt, héél goed. Hij is niet alleen ontzettend goed, hij is ook nog eens de mooiste en coolste fiets die jij je maar kan inbeelden. Hij heeft eigenlijk echt alles dat jij, als fietsliefhebber, van een fiets verlangt. Hij hapert niet. Hij sputtert niet. Hij loopt gesmeerd en wel zoals het de beste fiets van de wereld betaamt. Dagen, weken, maanden rij je rond op je fiets, alsof je nooit wat anders hebt gedaan. Op een dag komt er een jongen naar je fiets en maakt hem helemaal kapot. Of misschien niet helemaal kapot, maar toch wel zo kapot dat hij nog amper doet waarvoor hij bedoeld is: fietsen.

Soms doen jongens dat soort dingen. Soms hebben ze hun redenen. Soms ook niet. En als ze toch hun redenen hebben, weten ze het zelf vaak niet. Je hebt nu al een hele poos niet meer gefietst. Je kon niet. Niet alleen was je fiets stuk, je had het ook veel te druk met huilen om je kapotte fiets. Tot je beseft dat het zo niet langer kan. Je begint je fiets te herstellen. Stilaan begin je weer te rijden. Hij loopt nog niet zo vlot als vroeger, maar dag na dag gaat het beter. Je leert ook elke dag hoe je hem nog soepeler kan maken. Hoe je hem nog harder kan doen rijden. Tot op een dag een jongen naar je toe komt. Je weet al wat er gaat gebeuren. Hij maakt je fiets helemaal kapot. “Waaraan heb ik dat verdiend?” denk je. Maar soms doen jongens dat soort dingen. Vaak om een reden die ze zelf niet helemaal goed begrijpen. Soms gewoon omdat het jongens zijn.

Kort en klein

Je huilt nog meer dan vorige keer. Het duurt veel langer om je fiets beetje bij beetje te herstellen. Hij is echt wel heel erg stuk. Je weet niet zeker of het nog veilig is om met je fiets te fietsen. Je bent bang. Bang om met je fiets de straat op te gaan. Bang om een jongen tegen te komen. Maar je waagt het er op en het gaat goed. Heel goed. Je fiets wordt na veel sleutelen en een lange tijd weer helemaal de oude. Het is écht de beste fiets van de wereld. Het is ook écht de allermooiste. En iedereen die hem nu in volle glorie ziet fietsen, is stiekem best jaloers, want er bestaat geen coolere fiets dan de jouwe. Je weet nu zeker dat je nooit meer iets anders wil dan fietsen. Je kan niet zonder.

Maar het lot lacht je niet echt toe. Een jongen slaat je fiets helemaal kort en klein. Het lijkt wel of geen enkel stukje kon ontsnappen aan zijn botte bruutheid. Je huilt dagen lang en meren diep. Je bent altijd heel moedig geweest, maar op een bepaald moment komt de druppel. Dan is het gewoon genoeg en ben je niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk de pedalen kwijt.

Honderd procent fiets

Wat nu? Wordt dit het einde van je fiets? Ga je hem weggooien, goed wetende dat je niet zonder kan? Laat je die enkele jongens niet enkel je fiets maar je hele leven kapot maken? … Neen, dat doe je niet! Je neemt je gereedschapskoffer en neemt rustig de tijd om je hele fiets weer te herstellen. Stukje bij beetje. Het is vermoeiend. Het doet ook bij elke stap een beetje pijn. Maar elke keer je werkt aan je fiets, wordt hij ietsje beter. En hij wordt mooier. En hij wordt meer dan ooit JOUW fiets. Iemand anders zou er niet mee kunnen rijden, zo hard is het jouw fiets. Door al je werk en al je tijd en al je geduld heeft de hele fiets zich naar jouw lichaam gevormd. Enkel naar het jouwe. En ook al is je fiets nog niet honderd procent zoals een fiets hoort te zijn, hij komt er wel. Jij komt er wel. Zo gaat dat met mensen die graag fietsen.

Har(d/t)

Vandaag kwam ik iemand tegen met een gebroken hart. Ze wou haar hart weggooien. Ik wist niet goed wat te zeggen, dus vertelde ik haar het verhaal van de mooiste en coolste en beste fiets van de wereld. Ik weet niet of je een hart kan vergelijken met een fiets. Anatomisch gezien niet natuurlijk, zover was ik wel. Maar ik hoop dat het haar een beeld gaf van wat ik eigenlijk bedoel.

We hebben allemaal al gebroken harten gehad. Vaak nog het meest wanneer we dat van een ander braken. Maar telkens opnieuw hijsen we onszelf in het zadel en spartelen we tot onze voeten de trappers weer vinden. Elke breuk maakt ons hart uiteindelijk een stuk sterker. Elke scheur heeft een verhaal. Dat maakt ons hart ons eigen hart. Toch?

Misschien lucht het wel op

Oh … Nog één ding … Als je van plan was onmiddellijk na het lezen, of misschien al tijdens het lezen, een opmerking neer te schrijven over het afgrijselijk kinderlijke en naïeve karakter van deze blogpost, doe dat dan gerust. Misschien lucht het wel op. Weet ook dat ik dan heel veel medelijden met je heb. Want ondanks alles verdienen jouw soort mensen ook liefde. Misschien nog het meeste van ons allemaal. Maar dat geheel terzijde. Ik ga fietsen.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod