Vallende sterren. Een teruggevonden wimper. Een oude olielamp. Uitgeblazen verjaardagskaarsen, … Ze geven je al heel je leven recht op de wildste wensen die een mens zich wensen kan. Maar net als de mensen veranderen ook de mensenwensen. Herinner jij je nog wat je wenste als kind?

Je weet dat je eigenlijk die nieuwe Action Man wil wensen voor Sinterklaas, maar dat doe je niet. Je wenst wereldvrede voor iedereen, ook voor de dieren. Je wenst dat alle kinderen in de wereld, ook de zwartjes, elke dag chips en cola kunnen eten. En een stuk fruit, want je weet dat fruit gezond is en dat gezond zijn belangrijk is. Als je niet gezond bent, krijg je scheurbuik, zoals piraten vroeger kregen als ze lange tijd op zee waren. Dat heb je geleerd van het Nederlandse televisieprogramma “Het Klokhuis”, waarvan je weet dat je er naar moet kijken van je ouders omdat het educatief is. Maar je neemt jezelf voor om het vooral een geestig programma te vinden.

Je voelt je best slim met je wensen. Je bent nog niet helemaal zeker of je wel gelooft in God of niet, maar je weet wel dat ALS Hij bestaat, Hij dan heel trots op je zou zijn. Want God houdt wel van altruïstische jongens. Barmhartige Samaritanen zijn cool. Als de hemel bestaat, krijgen zij sowieso een topplekje. (Dat je wereldwensen op die manier weer een ontzettend egoïstische daad zijn, dat besef je nog niet, maar dat is ook het einde van de wereld niet.)

Pas later

Later word je slimmer. Je wenst dat de kleine zeemeermin op jou verliefd wordt en niet op prins Erik. Pocahontas niet op John en Belle niet op het beest. Nog later wens je dat het mooiste meisje van de klas de jouwe is en enkel de jouwe. Dat ook de stoerste jongens van de school jaloers op je zijn omdat jij het liefje hebt met de allergrootste borsten. Dat wens je. Maar na verloop van tijd komen dan de echte jaren van verstand en wens je dat je de lotto wint. Of dat je ouders aan een mysterieuze longschimmelinfectie sterven en dat jij, enkel jij, hun erfenis krijgt. Omdat je zus net gedeporteerd werd naar Kirgizië, vanwaar ze ooit illegaal geadopteerd blijkt te zijn. Dat wens je. En je schaamt je er niet eens zo heel erg veel voor.

Vervolgens kom je op het punt dat je vierentwintigste verjaardag aanbreekt. Je weet al even dat je er niet te veel van mag verwachten. Je hebt de vorige drieëntwintig jaar ook geen verrassingsfeest gekregen, al had je er al een aantal vallende sterren aan geofferd. Bovendien durft er al eens wat mislopen op je verjaardag omdat je nu eenmaal niet geboren bent voor het geluk. Je verwenst je moeder dat ze je ter aarde bracht op een dertiende in oktober en legt jezelf er verder bij neer.

Willen in plaats van wensen

Je besluit het wensen gewoon volledig op te geven en voortaan luidop te zeggen wat je wil. Te beginnen met een verjaardagscadeau. Je weigert nog maar de geringste gêne aan de dag te leggen en steekt van wal: een Quinze & Milan salontafeltje; een Kettal tuinmeubelset; een surround BluRay systeem van een betrouwbaar merk naar keuze; een nieuwe iPhone, ook al doet de oude het best nog behoorlijk; een vliegticket ‘rond de wereld’; een 3D-tv, inclusief brilletjes; een gigantisch grote kunstzinnige foto van een naakt persoon, liefst getrokken door een beroemd fotograaf, een afdruk op canvas, niet zomaar een poster; of nog een heel ander duur kunstwerk, ….

Terwijl je lijst eindeloze proporties aanneemt, sta je plots stil bij de dingen die je vroeger wenste. Je vindt het op een bepaalde manier grappig dat samen met de leeftijd het egocentrisme alleen maar lijkt te stijgen. Je stelt jezelf de vraag of dat nog steeds zo is. Je vraagt je af of de tijden veranderen. Of kinderen nog steeds hetzelfde wensen als jij ooit deed. Het lijkt je onwaarschijnlijk. “Vroeger waren we menselijker”. Of wensen kinderen vandaag toch dat België snel een regering heeft? Dat er geen doping in onze biefstukken zit, zeker niet als we een belangrijke wedstrijd voor de boeg hebben? Wensen ze dat alle parachutes op aarde sabotagevrij blijven? Of gaan ze toch eerder voor de Blackberry op hun tiende Kerstmis?

Volgende week blaas ik mijn verjaardagskaarsen uit en wens ik hen het eerste. Uit nostalgie. Want dat hoort bij een verjaardag. Hiep hiep hiep!

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod