Volgens mij was politiek vroeger veel eenvoudiger. Geen nota’s, geen verkenners, geen in-, pré-, of postformateur. Geen getalm of gedartel. Politiek was zoals liefde. Iedereen deed er aan mee. Het kwam uit de buik. En je moest er voor vechten. Hard en duidelijk.

Politiek vandaag is anders. Zakelijk en koud. Te beschaafd. Te correct. Er zullen later geen romans over geschreven worden, laat staan een opera. Het is een spel geworden. Met te veel regels. Eerst is de ene ‘aan zet’, daarna de andere. Het kan ontiegelijk lang duren, om vervolgens onbeslist te eindigen. En het wordt enkel gespeeld door een selecte club van mensen die wat gewichtige taal gebruiken in vergaderzalen die aan ivoren torens doen denken. Samengevat: Het mist dynamiek, dramatiek en duidelijkheid.

Geen regering hebben was ondenkbaar!

Wie in deze tijd politiek niet akkoord gaat, formuleert – zo blijkt – een tekst. Die kan vervolgens als basis dienen voor gesprekken. Wie vroeger niet akkoord ging, werd een eenmalige zondagse attractie op het marktplein. Vandaag probeert men verder te bouwen op nota’s. Toen werd je hele stad verwoest. Hier dragen politici die ‘neen’ zeggen een strik, daar een strop.

Het politieke landschap was spannend. Er werden grenzen verlegd. Meestal letterlijk. Er werd gewonnen en verloren. Veroverd en heroverd. Aangerukt. Teruggetrokken. Kortom, er gebeurde iets! Geen regering hebben, dat was ondenkbaar. Acht of negen regeringen op jaarbasis, dat wel. Minstens. Ideaal om werken is het ook niet. Maar wel een pak interessanter.

Held voor één dag

Beeld je in dat je vanaf je balkon aan de overkant van het water een tank ziet rijden van Waalse makelij. Traagjes richt hij zijn loop recht op jouw gebouw. Je reflexen zijn gelukkig supersnel. Je duikt naar de kist die onder je sofa staat. Je haalt er je RPG-29 uit, Russisch, antitankraket. Je kijkt door de zoeker, maar beseft dat nauwkeurigheid bij dit wapen nogal overbodig is. Je twijfelt nog anderhalve seconde en haalt dan de trekker over … De knal is overweldigend. De warmte van het vuur komt van over het water tot aan je gezicht. Het voelt best aangenaam. Je geniet en roept nog na: “Eat this, motherf*cker!” … Op dat moment ben je een held. Jij. Doodgewone bediende in een middelgrote KMO. Met je politieke wapen in je handen. Je bent trots. Trots op jezelf en trots op je land.

Ecologische voetafdruk

Intens oorlog voeren is machtig. Zeg ik nu dat het de enige weg is om uit de Belgische beerput te geraken? Neen. Het zou een boeiende weg zijn. Maar met behoorlijk wat kwalijke gevolgen. Onze ecologische voetafdruk is al de vierde grootste op wereldvlak. Oorlog voeren zou dat niet bepaald verbeteren. En o ja, dan zijn er ook nog de slachtoffers. Dat is waar …

Wist je dat je tegenwoordig uitermate realistisch oorlog kan voeren op spelconsoles? Zo realistisch dat zelfs het Amerikaanse leger de games gebruikt als training? Misschien moeten we dat maar gewoon doen. Gewoon gamen! Bam! Eén nachtje lang. De Wever versus Di Rupo in een eigen game: “Call of Duty 11: The Battle for Belgium.” Wie wint, mag alles beslissen. De verliezer legt er zich bij neer. Heel het land kan het volgen op televisie. Heel het land zal zich verbonden en betrokken voelen. Liefde & Eendracht. Binnen 500 jaar wordt er nog over gesproken.

Och … Ik probeer ook maar iets te bedenken om het allemaal wat interessanter te maken. Kantklossen lijkt tegenwoordig boeiender.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod