Je ogen zijn min of meer open. Echt stralen doen ze niet. Ze hangen, eerder, halfstok, als een vlag op een windluwe rampdag. Het lijkt wel of je hersenen zich in een soort van automatische waakstand bevinden. Je ziet alles. Je hoort alles. Je reageert zelfs. Maar ‘voelen’ doe je niet. Een emotioneel verdoofde staat van aanwezigheid. Al mag je het voor mijn part ook gewoon vermoeidheid noemen.

Zombie

Ik heb last van vermoeidheid. Logisch als je zelden slaapt. Er schijnt ook weinig aan te doen te zijn, behalve dat slapen. De zombie die ik ondertussen ben, begint dat ook stilaan te geloven. Alhoewel het interessant blijft om op zoek te gaan naar slaapverwekkende bezigheden. Want ik slaap graag. Heel graag zelfs. Uit een bed moeten kruipen, vind ik een gruwelijke misdaad, die we elke dag moeten ondergaan.

Mijn grote probleem situeert zich eerder bij het slapengaan. Je hebt mensen die gewoon hun ogen sluiten en weg zijn. Dat heb ik niet. Ik word altijd heel onrustig ’s avonds rond slapenstijd. Mijn lichaam wil rusten, maar mijn hoofd is nog niet klaar met de dag. Langs de andere kant is datzelfde hoofd ’s avonds ook helemaal niet klaar voor écht zware uitdagingen. Een moeilijk boek lezen of kruiswoordraadsels oplossen, zijn geen oplossing. Het lijkt alsof mijn hoofd het nodig vindt om alles eerst te ordenen. Ideale bezigheden, tot een gat in de nacht, zijn bijvoorbeeld: e-mails lezen en beantwoorden, to-do lijstjes opstellen, opruimen, … Het brengt allemaal structuur in de wirwar. Daar word ik kalmer van ’s avonds laat, of hoor ik tegen dat uur al over ’s ochtends te spreken?

Tijdverspilling?

Een ander gevoel dat mijn hoofd op dat late uur al eens heeft, is een soort vage notie van tijdverspilling. Mijn hoofd denkt dan: “ga je nu al slapen? Terwijl je nog zoveel dingen zou kunnen doen?”. Want er is altijd nog wat te doen. Je zou kunnen trachten al je eenzame sokken te herenigen met hun verloren gewaande wederhelft. Je kan al het kleingeld in huis verzamelen en sorteren per waarde. Vervolgens tel je elk hoopje geld op en verdeel je het in zakjes van tien euro. Je kan kuisen. De kelder te lijf gaan met de waterstofzuiger, want wie weet is er morgen eens een dag zonder regen! Of de keukenkasten herschikken om de productiviteit tijdens het koken vooruit te helpen. Er is altijd nog wel IETS te doen.

Koken bij nacht

Koken zelf is een goeie optie. Dat help me ook wel. ’s Nachts kook ik op mijn best, zo blijkt. Dan is er geen haast bij. Slow Cooking At Night. ’t Is eens iets anders dan feesten of op café gaan. Het is aangenaam. Alles ruikt lekker. Alles smaakt lekker. Als het mislukt, is het geen ramp. Als het lukt, is het een feest. Het is praktisch, aangenaam en je kan nadenken tijdens het koken. Tegen het moment dat alles klaar is, heb je een leeg hoofd. En dat is wat je nodig hebt om te kunnen slapen.

Soms vragen mensen me waarom ik niet gewoon drie whisky’s achterover sla, daar krijg je ook een leeg hoofd van. Maar drinken heeft ook enkele nadelen, die niet geheel te onderschatten zijn. Drugs zouden ook kunnen natuurlijk. Maar heel slim is dat evenmin.

Misschien werkt schrijven nog het best. Iets licht. Niet te zwaar en niet te moeilijk. Een blog is ideaal. Je ordent ook maar je gedachten op papier, of in dit geval een laptop. Je maakt je hoofd leeg. Eerlijk? Heel moeilijk is het ook niet.

Slaap zacht dus. En warm. En wel.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussiefora; lees ze dus - mod