Hè, verdomme! Was dat nu echt nodig, beste touroperators? Ik was zo gelukkig met jullie spotgoedkope last-minute reizen richting Egypte. Als vliegen naar een dampende drol vlogen jullie klanten op dat koopje. Ik was content. Jullie dumpingprijzen vrijwaarden mijn eigen vakantiebestemming van de gevreesde toeristenterreur. Geen handdoeken die om 7u ’s ochtends de beste zonnestoelen bezetten. Geen krijsende kinderen in de kamers boven, naast en onder mij. Geen dronken studenten die in het midden van de nacht de verkeerde kamerdeur proberen open te wrikken. Geen oudere dames die voor mijn neus de laatste zes (!) croissants van het ontbijtbuffet graaien om ze vervolgens, gewikkeld in een niet zuinige hoeveelheid servetten, in de handtas te laten verdwijnen.

Geen slanke, gespierde jongemannen die met hun blinkende, ingesmeerde lijven mijn lichamelijke zelfzekerheid reduceren tot een vaag begrip. Diezelfde spierbundels die van mijn schattige bierpens een ferme wiskey-ton maken. Geen tieners die veel te enthousiast hun volleybal in de richting van mijn nietsvermoedende hoofd gooien. Niets van dat alles. Niet op Mijn Eiland. Mijn Eiland zou toeristisch gezien een doodse woestijn zijn. De zon, de Canarische duinen, een zwembad, wat hotelpersoneel om cocktails te maken en mijn eigen naakte lichaam. Meer niet.

Was er geen andere Spaanse strafkolonie beschikbaar?

Het was me nog zo verzekerd. “Die onrusten daar voel je niets van in de toeristische gebieden. Wij raden het zeker niet af om naar Egypte te gaan. Integendeel, het is extra goedkoop nu.” En kijk … We zijn een week later en jullie komen terug op jullie woord. Plots worden alle registers van het drama-orgel opengetrokken. Niet alleen raden jullie het nu af om naar Egypte te reizen, jullie halen de mensen daar ook nog eens weg. Om ze vervolgens op Mijn Eiland van rust en kalmte te droppen! Mijn zorgeloze zuiderse zen-tuin. Was er dan verder geen enkele andere Spaanse strafkolonie beschikbaar? Malaga, Benidorm, Mallorca, het Griekse Chersonissos voor mijn part. Daar moet toch nog plaats zijn voor verstoten hiërogliefentuurders & piramidepatsers? Neen, laten ze nu net allemaal Mijn Eiland als alternatief verkiezen.

De echte problemen op mijn pad

Zo zie je maar. Probeer ik de locale impasse te ontvluchten, stort ik mezelf onrechtstreeks in de politieke onkunde van een ander land. Gelukkig ben ik een held als het aankomt op relativeren. Even ventileren op een willekeurige blogsite en ik voel me al stukken beter. Hoog tijd om me te concentreren op de echte problemen die op mijn pad liggen.

Zoals: Waar vind ik nog op tijd een degelijke zwembroek? Ga ik in 2011 voor teensletsen, espadrilles of watersandalen? Is het waar dat je lichaam minder vitamine D aanmaakt als je zonnecrème met uv-blokkers smeert? Heeft de inheemse bevolking van Gran Canaria Imodium in voorraad of neem ik best een basishoeveelheid mee? Zou ik door toedoen van een wondermiddel op 1 week tijd nog een goeie 5 kilo kunnen kwijtspelen? Krijg je van anabole steroïden echt testikels ter grootte van knikkers?

Dat zijn de prangende levenskwesties die mijn geest de komende uren en dagen nog zal trachten te behandelen. Die laatste twee legendes moet ik misschien maar gewoon eens uitproberen. Ik ben nog niet honderd procent beachable. Maar dat zal dan weer voer voor een volgend schrijven worden. Want nu moet ik mij dringend druk maken over mijn nakende week ontspanning. Adios & Viva la vida!

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod