Laat ons eerlijk zijn. Het is een taboe bij mannen. Niet een taboe zoals prostaatproblemen. Of alles wat met erecties, ejaculeren en orgasmen te maken heeft. Eerder een taboe zoals schaamhaar scheren. Of wenkbrauwen epileren. Of vochtinbrengende crèmes smeren. Do it if you want to, but let’s just not talk about it. Ik heb het in dit geval over … diëten.

Als je nu al denkt dat je té man bent om dit aan te kunnen, stop dan gerust hier met lezen. Want ik ga voor de details. De afgelopen twee maanden heb ik me namelijk gewaagd aan enkele zogezegde wonderdiëten. Je weet wel, het type waarbij je gewoon (gezond) mag blijven eten en drinken, maar wel een aantal vieze siropen, tabletten of dranken tot jezelf moet nemen. Ook voor mij zijn die dingen doorgaans taboe, maar ik kon me subtiel schuilhouden achter het excuus: “ik doe dit om er een blog over te schrijven.” Heel handig.

Voor je gaat zeggen dat ik nog jong ben en er best slank uitzie en toch al drie jaar van’t straat ben en dat ik dus helemaal geen dieet nodig heb, wil ik het waarom van mijn daden toch even duiden.

Toen ik na Music For Life 2009 uit het Glazen Huis kroop, was ik best blij om te zien dat de kilo’s van mijn lichaam vlogen. Plotseling woog ik evenveel als aan het begin van mijn studententijd. Een mooie en gezonde 72 kilo. Maar al gauw bleek de sapjes-shock die ik in het Glazen Huis had meegemaakt, op termijn toch niet zo weldadig. Ik kwam op nog geen half jaar tijd plots twaalf (!) kilo bij. Ik had mijn eetpatroon nochtans niet aangepast. Iets minder sport, misschien. Iets meer drank, waarschijnlijk. Maar twaalf kilo op zo een korte tijd is wel heel veel. Tegen het einde van het jaar kroop ik opnieuw in het Glazen Huis, editie 2010, maar deze keer met een stevige 86 kilo aan mijn lijf. Een getal dat voor mijn lengte op de flirterige grens met overgewicht lag. Soit, een week zonder vast voedsel, met enkel vruchten- en groentesappen in de maag, zorgde tijdens Music For Life voor een onmiddellijk gewichtsverlies van 2,5 kilo. Maar zoals je weet, wordt Music For Life gevolgd door de feestdagen, dus reken gerust een kilo bij. We klokken af op 84,5 kilogram. Hoog tijd voor wonderdieet nummer 1!

Ik loop door de supermarkt, vertraag aan de gang met dieetproducten, en mijn oog valt op een tien-dagen-afslankprogramma, speciaal voor mannen. Het doosje bevat 30 pillen, in te slikken met een glas water, een half uur voor elke maaltijd. In de bijsluiter lees ik dat het hier gaat over vetverbranders, gemaakt uit 100% natuurlijke producten: groene thee-extracten, groene koffiebonen, kruid a, wortel b, … Lekker gezond dus. Uiteraard. Na de eerste vijf dagen merk ik, tot groot ongenoegen, dat ik nog geen gram vermagerd ben. Sterker nog. Ik ben een kilo verdikt. Even overweeg ik om het hele experiment voortijdig af te blazen, maar ik bedenk me. Ik ga verdomme volhouden. En het werkt. Heel erg goed zelfs. Opnieuw vijf dagen later, ben ik 2,5 kilo afgevallen. Netto gewichtverlies: 1,5 kilo.

Ik gun mijn lichaam 5 dagen dieetrust. Het volgende wonderding wordt iets speciaals. Ik heb op voorhand al mijn twijfels. Het is een fles met een donkerbruin goedje in. Elke dag moet ik 1 dopje van die bruine drek oplossen in anderhalve liter water. Dat lichtbruine water moet ik dan tijdens de dag helemaal leegdrinken. Lekker is het niet, maar het kon slechter. Het smaakt naar Ice Tea met perziksmaak, maar dan zonder de suiker. Gewoon koude perzikthee dus. Ik drink het tien dagen lang. Met tegenzin. Zeker als ik aan het einde van de rit mezelf de weegschaal ophijs. Ik ben niets bijgekomen, dat is op zich positief. Maar ook niets afgevallen. Bummer. Netto gewichtverlies: 0,0 kilo.

Nog een andere magische kilokiller proberen dan. Een bruistablettendieet. In de verpakking zitten 3 tubes. Per maaltijd moet je een aangepaste bruistablet oplossen in water en op een aangepast moment drinken. Appelsiensmaak tijdens het ontbijt. Appelsmaak een half uur voor het middageten. Bessensmaak aan het begin van het avondmaal. Elke bruistablet heeft een andere werking. Het is het meest omslachtige dieet van de drie. Heel wat gedoe om te onthouden wat je nu weer wanneer moet nemen. Je hoopt dan ook vurig dat het iets uithaalt. Ik heb het twee weken volgehouden. Na week één ben ik een halve kilo afgevallen. Een goed begin. Na week twee is er helaas alweer een halve kilo bij. Netto gewichtverlies: 0,0 kilo.

Besluit: Ik heb twee maanden lang drie verschillende wonderdiëten geprobeerd. Je vindt ze in elke grote supermarkt. Ze vragen weinig inspanning. Pillen slikken of dranken drinken op het juiste moment van de dag. Verder gewoon evenwichtig eten en drinken. Ik deed, zoals gewoonlijk, één tot twee keer per week aan sport. Na twee maanden ben ik anderhalve kilo kwijtgeraakt. De vraag is dan maar: komt het effectief door de pillen die ik nam, of heeft het gewoon te maken met psychologie? Je bent bezig met een dieet. Officieel mag je alles eten wat je normaal eet. Maar toch neem je uit schuldgevoel om 16u geen snoep uit de automaat op het werk. Je drinkt ook geen alcohol tijdens de week. En je laat ’s avonds de tweede portie eten voor wat ze is. Had je dat twee maanden lang gedaan zonder pillen en dranken, had je waarschijnlijk tot het zelfde resultaat gekomen.

Ik heb dus twee opties nu. Gewoon wat blijven aanmodderen, wat een prachtig woord is in deze context. Of echte hulp vragen bij een diëtist. Maar eerlijk? Zelfs ik voel me daar te man voor. Belachelijk, maar waar. Mannen zijn soms zo een achterlijke, bange hazen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod