Een zwart-wit beeld. Minimalistische belichting. Compact geplooid metaal. Verspreid gebroken glas. Een helpende hand van een lichaam in beweging. Een tweede figuur met herkenbare trekken. Koket gekapte coupe. Levenloos. Met gesloten ogen. Gekneld in de stalen constructie. Gevangen tot in de eeuwigheid. Hopeloos verloren. Diana Spencer.

Close-up beeld. Blauwige schijn. Donker asfalt. Verwrongen figuur met ontbloot bovenlijf. Liggend. Armen en benen gespreid. Doktershanden met een schaar en handschoenen. Blinkend rood vocht, wegstromend van de liggende figuur. Niet meer te redden. Wouter Weylandt.

Respect

Stel je voor dat het foto’s zijn van je man of vrouw. Beelden van je broer, je zus, je ouders, je vrienden, … Beeld je in dat die foto’s in alle kranten staan. Massa’s tv-stations, wereldwijd, zenden de beelden uit in herhaling. Slechts enkelen maken het gezicht en de wonden wat waziger. Op elke nieuwssite verschijnen de digitale close-ups, met beeld-software verscherpt, om het duidelijker te zien. Het zijn een tijdlang de eerste foto’s die opduiken wanneer je de naam van de overledene googlet. Stel je voor dat het gebeurt bij iemand die jij liefhebt. Of had. Gruwelijk.

Ik voelde me misselijk toen ik gisterenochtend wakker werd, mijn mails bekeek en nieuwsbrieven vol van de schokkende foto’s zag. Ik had hem nog nooit van zo dichtbij gezien. Zeker niet dood. Ik werd kwaad in naam van alle mensen die Wouter Weylandt wel van nabij gekend hebben. “Waar is het respect?” Vroeg ik me af.

Controversiële foto

Enkele uren later las ik berichten over de controverse in Cannes, rond de film “Unlawful Killing”. Een film over de dood van Lady Di. Of, als we de makers mogen geloven, de moord op Lady Di. Complottheorieën op zich zijn weinig nieuws, maar in deze film wordt een foto getoond van een stervende Diana. De film werd in het Verenigd Koninkrijk alvast verboden. Prinsen William & Harry, die behalve prinsen, vooral zoons zijn, lieten hun ongenoegen al blijken.

Ik dacht terug aan vorige week. De wereld, schreeuwend om foto’s van een hopeloos aan flarden geschoten Osama Bin Laden. Hij was in het hoofd geschoten. Mooie beelden gaan dat niet zijn. Maar mensen willen het bewijs zien. Ook daar word ik fysiek ongemakkelijk van.

Toch heb ik ook geklikt. En gekeken. Naar de foto van Wouter Weylandt. Naar de trailer van “Unlawful Killing”, met een glimp van de controversiële foto van een dode Lady Di. Ik heb ook geklikt op de valse foto van een dode Osama. Ik was zelfs teleurgesteld, toen het geen echte foto bleek te zijn.

Schaamte

Mensen worden blijkbaar aangetrokken tot miserie. Correctie: tot de miserie van een ander. Gebeurt er een ongeval, krijg je een kijkfile. Is er ergens brand, zie je onmiddellijk de foto’s op Twitter verschijnen. Als Dag Allemaal mij gedurende een hafuur interviewt, is de kop van het artikel het enige negatieve dat ik ooit in mijn leven meemaakte. Ik heb er hooguit een minuut over verteld. Valt er een bekende dode, dan zoeken ze bij de krant naar de huilende vriendin, of het lichaam zelf. Geen doodsprentje, dat lokt geen lezers.

Zo zitten mensen in elkaar. Ik ook. Het is op die momenten dat ik me soms schaam voor mijn menselijkheid. Ons mens zijn is een dolk door het hart van alle nabestaanden van een slachtoffer. En kijk … Ik heb hun leed alweer misbruikt om iets te schrijven.

Het spijt me.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod